Precies 1 jaar na de overdonderende overwinning van het ‘Vlaams Kartel’ is het geloof in een snelle staatshervorming veranderd in een stellingenoorlog tussen een aantal Vlaamse en Franstalige partijen met ergens in het midden van het mijnenveld het zwarte schaap (of is het geit ?) Yves Leterme.
Ik vraag me nu al af hoeveel toekomstige studenten hierover thesissen vol zullen schrijven. Zoekend naar oorzaken, de rol van de (objectieve ?) media analyserend, enz …
Feit is dat heel wat ‘doorsnee’ Vlamingen van onverschillig naar apathisch zijn geëvolueerd in hun houding t.o.v de politiek in dit landje. Ergens kan ik het ze niet kwalijk nemen. Wat ik ze wel kwalijk zal nemen is dat ze op een (vervroegde ?) verkiezing opnieuw zullen stemmen voor dezelfde onbeholpen mensen die menen het land te moeten leiden (of laten lijden). Nu ja, ik wil uiteraard geen selfulfilling prophecy starten en kan alleen maar hopen dat ze zullen kiezen voor een partij die wél realistisch naar de problemen van de mensen en de regio’s van dit land kijkt zonder daarom grof verbaal geschut af te schieten op andere partijen.
Sinds ik mezelf bekwaam in een universitaire richting die zich, behalve op ‘Internationale Betrekkingen’, richt op ‘Diplomatie’ besef ik nog beter hoezeer de huidige generatie politici de basisregels van succesvol onderhandelen niet toepast en misschien nog niet eens kent ook.
De lezer met enig logisch verstand zal met mij akkoord gaan wanneer ik stel dat een onderhandeling alleen maar interessant kan zijn voor beide partijen wanneer er voor beide iets positief mee te bereiken valt. Het fenomeen dat ik hier wil aanhalen heet ‘B.A.T.N.A.’. Niet BAFTA, zoals de jaarlijkse Britse filmprijzen!!
Neenee, B.A.T.N.A. staat voor ‘Best Alternative To a Negotiated Agreement’, zijnde het beste scenario dat mogelijk is zonder dat onderhandeld moet worden. De theorie (en intuïtie) stelt dat onderhandelen zinloos is zolang de BATNA een beter resultaat biedt dan de mogelijke uitkomst van een onderhandelingsronde. Of concreet, zolang de Franstaligen vrezen dat een onderhandeling alleen maar zal leiden tot ‘het einde van België’ en er voor hen niks positiefs uit de onderhandelingen te halen valt zullen ze uiteraard “NON” blijven zeggen.
Het is dan ook destructief voor het succes van onderhandelingen om de media te blijven bestoken met stoere taal, ultimatums of dreigen met het splitsen van de sociale zekerheid (zie Marianne Thyssen, voorzitster CD&V op de ‘Gezinsdag’). Ironie ten top dat de CD&V site de bezoeker verwelkomt met de boodschap “Samen werkt”, qué ?????????????
Dit helpt onderhandelingen geen stap vooruit !! Deze moeten immers kunnen verlopen in een sfeer van vertrouwen !
Is het onkunde, onwetendheid of net een doelbewuste strategie om op ramkoers (inclusief oorlogstaal) te blijven ?
Mijn (kleine) verstand begrijpt het allemaal niet goed meer en begint stilaan ook geïrriteerd te raken door zoveel onverantwoordelijkheid. Terwijl er TALLOZE dossiers (milieu, gezondheidszorg, mobiliteit, onderwijs,…) op ‘goed bestuur’ wachten verliezen bepaalde partijen zich in dergelijk slecht schouwspel.
Of het nu gaat om regionale, nationale, lokale gemeenschappen of het internationale toneel, wanneer conflicten ontstaan bieden onderhandelingen nog steeds de meest duurzame oplossingen aan. Compromissen zijn normaal en samenwerking biedt perspectief voor de toekomst.
De geschiedenis leert ons dat een “Diktat” niks uithaalt.
Ik dacht dat de voorzitter van de NVA historicus was ?…





.jpg)

